Historie 1959 - 1969

1959 Jan Klaassens naar Feyenoord
Het vertrek van Jan Klaassens in 1959 naar het grote Feyenoord was een behoorlijke aderlating voor VVV. In zijn VVV-periode speelde Jan Klaassens 40 interlands, in totaal speelde hij 57 keer voor Oranje. Hij debuteerde in 1953 in de wedstrijd Nederland – Denemarken 1-2 en zij sloot zijn interlandcarrière af in 1963 met de wedstrijd Nederland – Luxemburg 1-1.
Jan Klaassens speelde in totaal 504 wedstrijden in het eerste elftal van VVV. 244 als amateur en 260 als prof. Hij speelde van 1959/60 t/m 1963/64 voor Feyenoord. In die periode werd hij met Feyenoord twee keer kampioen van Nederland en speelde diverse Europa Cupwedstrijden, zoals tegen Benfica en Reims. Daarna haalde VVV hem terug naar De Kraal en waar hij nog drie seizoenen speelde. Op 29 juli 1967 nam hij afscheid met een erewedstrijd tegen PSV. Helaas overleed Jan veel te vroeg op zaterdag 12 maart 1983 tijdens een tenniswedstrijd. Hij was pas 51 jaar oud.

In 1994 schreef journalist Theo Vincken in het boek '...dan wordt een goal geboren', terugblik op 40 Jaar betaald voetbal in Noord-Limburg, dat er in het VVV-stadion ‘geen foto, geen schilderij, niets herinnerde aan de voetballer, maar vooral de mens, die Jan Klaassens was. Dat stemt bitter’, aldus Theo Vincken.

Intussen is dit recht getrokken. Een afbeelding van Jan Klaassens siert al jaren de huisstijl van VVV-Venlo en is onder andere zichtbaar op het briefpapier van VVV-Venlo. Het piepkleine sigarenwinkeltje aan de parade, dat Jan vele jaren beheerde, is enkele jaren geleden ingericht als zijn museumpje, het kleinste museum van Nederland. In 2004 is voor Seacon Stadion - De Koel - een bronzen beeld van Jan Klaassens geplaatst. Ere wie ere toekomt!

1960/61
Het seizoen 1960/61 was voor Herman Teeuwen, ‘Herman van de Mins’, het laatste seizoen bij VVV. Herman debuteerde in 1951 in de hoofdploeg van VVV en hij behoorde tot de eerste lichting profs in Nederland. Hij groeide uit tot een van de meest gevreesde spelers op de Nederlandse velden. Herman was een alleskunner en heeft op alle posities gespeeld, zelfs in het doel. Hij speelde als betaald voetballer 242 officiële wedstrijden voor VVV en scoorde daarin 86 doelpunten. In Herman’s laatste seizoen bij VVV eindigde de ploeg op een prima derde plaats achter Ajax en kampioen Feyenoord. Daarmee plaatste VVV zich voor de Intertotocompetitie, de eerste aanzet voor de Europese bekertoernooien. VVV werd ingedeeld in een poule met FC Grenchen (Zwitserland), Oergryte (Zweden) en Borussia Neunkirchen (West-Duitsland). In de uitwedstrijd tegen FC Grenchen debuteerde Harrie Heijnen op 17-jarige leeftijd. Harrie bracht het later bij ADO Den Haag nog tot international.

Herman beëindigde zijn profcarrière bij het Eindhovense EVV. Toch bleef Herman een op en top VVV-er. Tot aan zijn overlijden in 2003 was hij scout van VVV en bijna dagelijks in het stadion te vinden. Om de gedachten aan Herman levend te houden is de Herman Teeuwen Memorial in het leven geroepen. In dit kader speelt VVV elk jaar in de aanloop naar het nieuwe seizoen thuis een wedstrijd tegen een gerenommeerde tegenstander.

In de rubriek Historie kunt u onder het kopje 'Herman Teeuwen' een interview met Herman lezen dat journalist Theo Vincken schreef voor het boek '...dan wordt een goal geboren', een terugblik op 40 jaar betaald voetbal in Noord-Limburg. Dit boek verscheen in 1994 bij het toenmalige Dagblad voor Noord-Limburg.

1961/62
Het laatste seizoen van Gijs Nass, onbetwist de VVV-speler met de langste staat van dienst. Hij debuteerde als 16-jarige in 1936 in het eerste team en op bijna 42-jarige leeftijd nam hij afscheid op 11 maart 1962 met de wedstrijd SC Enschede – VVV 2-0. Vanaf 1947 tot het einde fungeerde hij als aanvoerder. Gijs Nass was een begenadigde voetballer en speelde talloze malen in vertegenwoordigende elftallen. Voor het Limburgs elftal, het bondselftal en zuidelijk elftal was hij jarenlang vaste keus. Voor de oorlog speelde hij naast Abe Lenstra in het Nederlands jeugdelftal. Gijs Nass bracht het echter nooit tot international al mocht hij een paar keer komen opdraven in het ‘voorlopig Nederlands elftal’.
Gijs is zijn club VVV altijd trouw gebleven. Ook in 1954 toen een aantal VVV-spelers overstapten naar Sportclub Venlo ’54 bleef Gijs de club trouw. Zijn hoogtepunt was in 1959 toen hij als aanvoerder de KNVB-beker in ontvangst mocht nemen uit handen van de voorzitter van de KNVB, de heer Schröder en de deelname aan de Intertotocompetitie.

Gijs Nass speelde bijna negenhonderd wedstrijden voor VVV. Eerst als amateur van 1934/35 t/m 1953/54 en na de invoering van het betaald voetbal van 1954/55 t/m 1961/62. Als semi-prof speelde hij 265 officiële wedstrijden.
VVV nam in 1962 niet alleen afscheid van aanvoerder Gijs Nass, maar ook van de Eredivisie. De club degradeerde samen met Rapid JC naar de 1e divisie. Ook de teruggehaalde trainer Ferdi Silz kon dit noodlot niet meer afwenden.

1962/63
In dat seizoen kende VVV twee trainers. De Duitser Frits Kleinheuer nam in april 1963 het roer over van de Oostenrijker Ferdi Silz. Het was het laatste seizoen van Frans Sleven, jarenlang VVV’s topscorer met 94 doelpunten, totdat hij eind negentiger jaren werd afgelost door Maurice Graef. VVV eindigde als derde van onder in de 1e divisie, maar hield de andere Limburgse clubs Limburgia en Roda JC nog onder zich.

1963/64
VVV was in die tijd armlastig en kampte met schulden. Een commissie van goede diensten kwam in actie onder de naam ‘Financiële steun aan VVV’. Er werd een collecte gehouden onder de Noord-Limburgse voetbalfans. Voorzitter Jo van Daalen kreeg op het stadhuis een cheque aangeboden van 91.000 gulden. Ook in dat seizoen kon VVV weinig potten breken, en eindigde ook nu weer als derde van onder, ondanks het aantrekken van de ‘Hollanders’ Dick Schenkel en Arie de Oude en de Duitser Friedhelm Frontzeck.

1964/65
In dat seizoen keerde Jan Klaassens - na vijf seizoenen bij Feyenoord te hebben gespeeld - terug bij zijn ‘oude liefde’ VVV. Trainer werd de Duitser Josef Gesell. Het was het debuutjaar in het betaald voetbal van onder andere Frans Derix, Jan Verbong, Jan van ’t Hek en Huub Vercoulen. VVV eindigde dat seizoen als achtste.

1965/66
In het seizoen 1965/66 degradeerde de club onder leiding van Josef Gesell naar de toen nog bestaande 2e divisie, de laagste divisie in het betaald voetbal. Een groot minpunt dat seizoen was de wedstrijd tegen Velox op 6 maart 1966. Wij willen u het verslag uit Dagblad voor Noord-Limburg van ’s anderdaags niet onthouden:
‘Publiek bestormde speelveld. Grof spelend Velox lokte incident uit aan de Kraal.
Venlo: 7 maart – Uw oorlogscorrespondent is heelhuids terug uit de hel. De frontlinie lag ditmaal dichtbij. Aan de Kraal. Op dit historisch stukje grond voerden VVV en Velox een keiharde voetbaloorlog, waarover de drieduizend toeschouwers, die hem mee door maakten nog wel even over zullen napraten. Hard, heel hard is het er aan toe gegaan op de Kaldenkerkerberg. Niets of niemand ontziend hebben beide ploegen elkaar naar het leven gestaan. In dit krijgsgewoel bewoog zich arbiter ‘Oe Thaut’ Verbeek uit Deventer, die niet bij machte bleek beide partijen met elkaar te verzoenen. Zijn optreden boezemde geen gezag in. Hoe een voetbalwedstrijd kan ontaarden! Woeste tonelen speelden zich af op de grasmat. Spelers stonden met gebalde vuisten tegenover elkaar of trokken grimmig aan elkaars shirts. Erger nog: er vielen klappen… Dat gebeurde zo ongeveer in de twintigste minuut van de tweede speeltijd. VVV-rechtsback Hay Crompvoets bracht aan de rand van het strafschopgebied met een forse, maar geoorloofde teckel Velox linksbuiten Hanegem tot staan. Waarna beiden elkaar hevig omklemmend, tegen de grond gingen. Het grepenspel werd hier voortgezet. Hanegem toonde zich hierin het meest bedreven. Muurvast raakte het hoofd van de VVV-er tussen de benen van de Utrechter bekneld. Dit was teveel voor een warmgelopen toeschouwer. Toen de spelers waren ontward, stond hij opeens op het veld en verkocht de Velox-man een oplawaai, waar hij van duizelde. De spelers en politie liepen te hoop, er kwam nog meer publiek over de omheining, kortom de chaos was compleet.’

Of hij toen nog Hanegem heette of dat hij bij de verslaggever nog niet zo goed bekend was, het was in ieder de jeugdige Willem van Hanegem, die een stukje vrij worstelen weggaf en later als voetballer en trainer nog veel van zich deed spreken.

1966/67
Dankzij een tweede plaats achter kampioen Haarlem, promoveerde de club, toen omgedoopt tot FC VVV, naar de 1e divisie. Daar waren in die tijd 44 wedstrijden voor nodig, want de 2e divisie bestond uit 23 ploegen. Trainer was Jean Janssen. In juli 1967 nam Jan Klaassens definitief afscheid van FC VVV. Hij werd uitgeluid met een erewedstrijd tegen PSV. Daarna legde hij zich helemaal toe op de tennissport, een nieuwe passie. Op zaterdag 12 maart 1983 overleed Jan Klaassens op de tennisbaan. Hij werd slechts 51 jaar.

1967/68
Onder leiding van trainer Jean Janssen degradeerde de ploeg dat seizoen helaas weer naar de 2e divisie na beslissingswedstrijden tegen RCH. Beide wedstrijden eindigden in 3-3, waarna in Arnhem op het veld van Vitesse RCH in de derde verlenging 4-3 scoorde. Daarmee was het lot voor FC VVV bezegeld.

1968/69
Onder leiding van trainer Bas Pauwe eindigde FC VVV dat seizoen in de onderste regionen. Maar het meest trieste wat de club kon overkomen was het feit dat op 16 januari 1969 FC VVV-speler Leo Raats bij een auto-ongeluk om het leven kwam. Samen met zijn voetbalmakkers Sef Horsels en Jo Pepels, alledrie afkomstig uit Geleen, waren zij op weg naar de training bij FC VVV toen ze op de Napoleonsweg in Kessel-Eik frontaal in botsing kwamen met een andere personenauto. Leo Raats overleed op weg naar het ziekenhuis.

FC VVV sloot dat noodlottig seizoen toch nog met een succesje af. De club won de Fair Playcup en kreeg deze uitgereikt op 20 juni 1969 in Hotel De Bovenste Molen. Aanvoerder Frans Derix mocht de cup in ontvangst nemen uit handen van de heer W. Meuleman, voorzitter van de KNVB.
Dr. W. Dusch, voorzitter van de voetbalstichting VVV ontving een cheque van tweeduizend gulden. Voor dit bedrag had FC VVV een mooie bestemming. Het bedrag werd geschonken aan de echtgenote van de een half jaar eerder verongelukte Leo Raats.

Het was het laatste seizoen van keeper Frans Swinkels, ‘de Swink’, die vanaf het begin van het proftijdperk bij VVV in het doel stond. Hij speelde maar liefst 390 officiële wedstrijden.

1969/70
FC VVV eindigde dat seizoen als een na laatste. Trainer Theo Breukers werd in november al opgevolgd door Sef Basten, waarna Josef Gesell in december het roer weer overnam. Het was het debuutjaar van onder andere Jac Hermans, die in totaal 275 wedstrijden speelde voor VVV en Huub Schuurs, die niet verder kwam dan 232 wedstrijden, omdat hij in 1976 bij de promotie naar de eredivisie geheel plotseling van de ene op de ander dat stopte met voetballen.

1970/71
Met trainer Josef Gesell, die ook al actief was bij VVV van 1964 tot 1966, kwam FC VVV weer in rustiger vaarwater terecht. Doordat de 2e divisie werd weg gesaneerd, promoveerde FC VVV dat seizoen weer naar de 1e divisie.

1971/72
Door de wegsanering van de 2e divisie bestond de 1e divisie in dat seizoen uit 21 clubs, zodat elke club maar liefst 40 competitiewedstrijden moest spelen. FC VVV eindigde onder trainer Josef Gesell als zesde van onder. Kampioen werd Haarlem, dat AZ ’67, Heerenveen en Roda JC achter zich hield. Het was een bijzonder jaar voor FC VVV. Op 19 maart werd in het nieuwe stadion De Koel de eerste wedstrijd gespeeld tegen Cambuur, uitslag 1-1.

Het was tevens het jaar dat Harrie Heijnen terugkeerde bij de club. Hij maakte in 1959 zijn bij VVV en vertrok in 1962 naar ADO. De Venlonaar speelde een keer voor Oranje in de wedstrijd Oostenrijk – Nederland 2-1 op 18 september 1966. Hij speelde dat seizoen alle 40 wedstrijden en scoorde daarin 17 keer. Het was tevens het laatste seizoen van André Orval die 287 duels voor de club speelde.