Nieuws

INTERVIEW ROEL JANSSEN

Verdediger Roel Janssen is uitgegroeid tot een zekerheidje in de basiself van trainer Maurice Steijn. Hij raakte al in de tweede wedstrijd van het seizoen, uit bij FC Twente, geblesseerd, maar knokte zich terug en heroverde zijn basisplaats. Onderstaand interview verscheen in De Sloef voor het treffen met NAC Breda, waarin hij op 4 november 2017 de hele wedstrijd speelde.

Roel Janssen is er nu wel helemaal klaar voor

Een zoon van de stad Venlo. Een kind van VVV-Venlo. Toch kwam zijn doorbraak als profvoetballer tot stand in Sittard. Bij Fortuna Sittard groeide Roel Janssen in vijf seizoenen uit tot een vaste waarde die uiteindelijk met trots de aanvoerdersband droeg. Om dan toch terug te keren op het oude nest: VVV-Venlo.

Het was het seizoen 2010-2011. De droom van de jonge Roel ging in vervulling. Een plek in de selectie van VVV-Venlo, de club waar hij werd opgeleid met dat ene doel voor ogen: profvoetballer worden. Hij droomde er al van toen hij als kleuter zijn eerste stappen zette op de velden van Venlosche Boys aan de Alde Wielerbaan. En de droom kwam uit, al was het op amateurbasis. Probleem: VVV-Venlo speelde in de Eredivisie en het bleek niet haalbaar om een plek in de basis te veroveren. De conclusie was eenvoudig: "Ik was niet goed genoeg. Het kwam te vroeg voor me”, legt de inmiddels 27-jarige verdediger uit. 
Hij verkaste naar Fortuna Sittard. Het eerste seizoen kwam hij tot acht optredens in het eerste elftal, daarna werd hij een vaste waarde. "Ik heb een geweldige tijd gehad in Sittard. Zeker de jaren onder Willy Boessen. Ik heb er enorm veel geleerd en ben daar gegroeid als voetballer. Maar er waren natuurlijk doorlopend problemen. De resultaten waren niet geweldig en financieel stond Fortuna het water aan de lippen. In zo’n omstandigheden is het niet altijd even gemakkelijk om je volledig op het voetballen te concentreren. Toch kijk ik met enorm veel plezier terug op mijn periode in Sittard.” 
Hij groeide er uit tot de onbetwiste leider in het veld. Hij droeg de aanvoerdersband en pikte ook nog eens zijn doelpunten mee. Vaak uit strafschoppen, maar de verdediger kwam ook gevaarlijk voor de goal bij hoekschoppen en andere spelhervattingen. De drive naar voren heeft er altijd ingezeten. Maar wel met mate: naar voren als het kan en geen nodeloze risico’s nemen.
Toen VVV-Venlo zich voor hem meldde in Sittard was hij gevleid. Een terugkeer op het oude nest zag hij wel zitten. "VVV-Venlo deed natuurlijk mee om de prijzen. Het jaar voor mijn terugkeer waren ze tweede geworden achter Sparta. Er was iets moois aan het groeien. Het is natuurlijk prachtig om daar een onderdeel van uit te mogen maken. En waar het toe geleid heeft is duidelijk: we pakten het kampioenschap.”
Als jong ventje koesterde Roel een droom. "Ik wilde ooit nog eens een wedstrijd in de eredivisie spelen.” Die droom kwam uit. Tegen Sparta Rotterdam startte hij in de basis. Ook de tweede wedstrijd, uit tegen FC Twente, begon hij in de basis, maar na een uurtje was het gedaan. Hij liep een pijnlijke blessure op aan zijn kuitbeen. Twee maanden was hij uit de running. "Had ik niet verwacht, ik ging uit van een week of twee. Het kopje van het kuitbeen deed moeilijk. Het zou snel over zijn, maar het ging niet over. Van alles geprobeerd. Rust, krachttraining, spuit erin gehad, echt de meest uiteenlopende dingen. Niks hielp. Om gek van te worden. Zodoende twee maanden eruit gelegen. " Frustrerend. Zeker omdat hij vanaf de zijkant moest toezien hoe het team prima bleef draaien, bleef verrassen en punten bleef pakken, terwijl hij er geen deel van kon uitmaken. "Die eerste twee wedstrijden was ik er nog bij en haalde ik voor mijn eigen gevoel een goed niveau. Dan wil je lekker doorgaan. Mooi dat de jongens het goed bleven doen, maar als geblesseerde speler kun je dat feestje niet met het team mee vieren. Ik heb behoorlijk chagrijnig rondgelopen op de club. Iedereen lacht, iedereen is positief. En dan zit je daar zelf pissig voor je uit te kijken.” Hij kreeg er commentaar op van zijn teamgenoten, maar ook begrip. 
En inmiddels is hij helemaal terug, weer honderd procent fit. Hij staat er weer. In de gewonnen bekerwedstrijd tegen FC Utrecht stond hij eindelijk weer in de basis. Mocht hij na afloop met zijn teamgenoten eindelijk weer een ereronde lopen. De loftuitingen in ontvangst nemen. De pijnlijke spieren voelen die horen bij negentig minuten voetbal.   
Roel Janssen is terug. Klaar voor de volgende reeks wedstrijden in de Eredivisie. Die ene wedstrijd waar hij zo lang van droomde smaakt naar meer. Naar veel meer zelfs. Ongetwijfeld heeft hij een nieuwe droom. "Absoluut.” Hij staart even in het luchtledige. Met een grijns om zijn mond. "Maar wat die droom is, dat houd ik lekker voor mezelf.” Zijn ogen glimmen even. "Ik laat het je wel weten als hij is uitgekomen.”


 

Website partners Agro Lingua - Lef - Systemec