Nieuws

VAN KRAAL TOT KOEL

Voetbalstadions die nog de echte, oude voetbalsfeer ademen. Er zijn er niet veel meer. De Kuip misschien. Of de Adelaarshorst, waar Go Ahead Eagles al sinds jaar en dag het Deventer publiek vermaakt. En vroeger had je natuurlijk de Meer (Ajax), waar Johan Cruijff zijn voeten voor het eerst liet spreken. Wat te denken van het Oosterpark (FC Groningen), waar de voetballers Erwin en Ronald Koeman groot werden. Of het Zuiderpark (ADO Den Haag), waar Aad Mansveld en ook ‘onze’ Maurice Steijn het publiek vermaakten.

Tegenwoordig moeten we het doen met hypermoderne stadions, met uitschuifbare velden, daken die open en dicht kunnen, waar grote popsterren kunnen optreden en het voetbal maar bijzaak lijkt. Nee, dan VVV-Venlo. Zowel de stokoude Kraal, waar tussen 1903 en 1972 de wedstrijden werden afgewerkt, als De Koel, die sinds 1972 dienst doet als thuisbasis van de geelzwarten, ademt die oude voetbalsfeer. En in beide stadions ligt een stuk historie waar veel andere clubs alleen maar van kunnen dromen!

De geschiedenis van de club ligt aan de Kaldenkerkerweg, vlak tegen de Duitse grens. De Kraal ligt verscholen tussen verwilderde berken, roestig prikkeldraad, doornstruiken en oude, afgebrokkelde stukken beton van de tribunes en volledig met klimop overwoekerde kassahokjes. Ooit stonden hier 18.000 mensen VVV luidkeels aan te moedigen. Anno 2018 heerst er een serene rust.

Hoe anders was dat tussen 1903 en 1972. De Kraal was geliefd en talloze legendes uit de voetbalhistorie hebben in De Kraal de eerste voetbalstappen mogen zetten. Jan Klaassens maakte er in 1948 zijn debuut, Gijs Nass speelde er decennialang zijn wedstrijden. Herman Teeuwen kopte er zijn eerste goals tegen de touwen. Faas Wilkes liet het publiek genieten van zijn onnavolgbare dribbels. Abe Lenstra kwam er op bezoek met de Enschedese Boys.

Op 6 februari 1972 werd de laatste wedstrijd in De Kraal gespeeld. FC VVV, zoals VVV-Venlo toen officieel heette, won met 1-0 van Eindhoven. De laatste doelpuntenmaker aan de Kraal was Harrie Heijnen, die één maal het Oranje shirt mocht dragen en daar de rest van zijn leven terecht apetrots op was. De naam van de kleine dribbelaar zal mede door die laatste treffer voor altijd verbonden blijven aan De Kraal, waar zoveel verhalen over VVV het levenslicht zagen.

In 1972 kwam VVV-Venlo, na een sanering van het betaalde voetbal, in de Eerste Divisie terecht. De Kraal moest worden verlaten voor een moderner onderkomen. FC VVV betrok een kuil zo’n 500 meter verderop, in een gebied dat bekend stond als ‘de koel van Hecker’, een zandgroeve die werd gebruikt voor de wederopbouw van Venlo na de vernietigende oorlogsjaren. Die kuil zou worden omgedoopt tot ‘Stadion De Koel’. De memorabele momenten van de Venlose betaald voetbalclub kregen vanaf de prille jaren zeventig van de vorige eeuw een nieuwe geboortegrond.

De Koel was in ’72 nog lang niet het stadion dat we nu kennen. De karakteristieke trap was er natuurlijk al en had van meet af aan een prominente plek in het aanzien van De Koel. Die trap werd dan ook door menig topvoetballer beklommen. Zoals Johan Cruijff, die met Barcelona op bezoek kwam in 1976. Venloos trots verloor met 1-2, maar maakte het de Spaanse vedetten voor 24.000 toeschouwers bijzonder lastig! Twee jaar later oefende FC VVV tegen Tottenham Hotspur, waar Ricardo Villa en Osvaldo Ardiles de publiekstrekkers waren, twee Argentijnen die enkele maanden eerder ten koste van Oranje de wereldtitel hadden veroverd. De Venlonaren namen revanche namens Nederland: ze wonnen met 1-0.

VVV floreerde in de Koel met als een van de hoogtepunten de wedstrijd tegen Ajax in 1977. Ruim 24.500 toeschouwers waren aanwezig in de kuil aan de Kaldenkerkerweg. Tot op de dag van vandaag is dat het toeschouwersrecord. De Koel puilde uit, het publiek stond als haringen in een ton... Het duel eindigde in 2-2. Clublegende Mikan Jovanovic scoorde beide doelpunten.

In 2003 was De Koel dringend toe aan renovatie. Na dik dertig jaar was het nieuwe wel van het stadion af. Verschillende tribunes werden opgepakt en de staanplaatsen werden verruild voor zitplaatsen. Het ging niet goed met de club. VVV-Venlo bevond zich in de diepe krochten van het Nederlandse profvoetbal. Er waren soms meer stewards dan toeschouwers, bij wijze van spreken. De verbouwing bleek de redding. Opeens was er weer sprake van sportieve groei. VVV promoveerde in 2007 vrij onverwacht nadat RKC in een zinderende finale van de nacompetitie verslagen werd. De echo van de geweldige uithaal waarmee Frank van Kouwen de Venlonaren op het spoor zette van promotie, dreunt nu nog na in het stadion. Na dertien jaar eindelijk weer naar de Eredivisie!

De Koel is authentiek, maar oud en een tikkeltje gedateerd. Toch is het juist dát wat maakt dat wij, Venlonaren, zo trots zijn op dat kleine stukje historische grond aan de Kaldenkerkerweg. De Koel wordt, net als in 2003, stevig onder handen genomen. Het wordt beter, prettiger, met wat meer comfort voor het publiek. Maar uiteindelijk zal De Koel altijd De Koel blijven. Een voetbaltempel die nooit zijn karakter zal verliezen.

Website partners Agro Lingua - Lef - Systemec