Menu

Interview Familie In ’t Zandt

donderdag 24 december 2020

Drie dames die al jarenlang samen een seizoenkaart van VVV-Venlo hebben, je ziet het niet vaak. Maar in Meerlo (Gemeente Horst aan de Maas) wonen Loes ( 18 ), Anke ( 21 ) en Truus ( 56 ). Een bijzondere combinatie, vandaar dat we opzoek gingen naar het verhaal achter deze trouwe seizoenkaarthouders.

 Moeder Truus is de aanstichtster van het VVV-virus bij de familie In ’t Zandt. “Al vanaf 1975 ben ik een trouwe supporter doordat mijn vader en ooms me meenamen om met de hele familie gezamenlijk naar VVV te kijken in het stadion.” De promotie op de Wageningse Berg herinnert Truus zich nog als de dag van gisteren.

Waar het enthousiasme van Loes en Anke vandaan komt, dat weten ze wel. “Doordat mam de club altijd steunt en veel leuke verhalen over de club weet te vertellen zijn we verliefd geworden op de club.’’ Opvallend aan het gesprek is dat de vader des huis niet aan bod komt. “Pap heeft werkelijk niks met voetbal en vindt alles leuk zolang hij zelf maar niet mee hoeft te gaan.” Op de vraag of vaders dan nog nooit in De Koel is geweest reageert Anke direct; “Ik mocht ooit mee in de line-up met een speler. Toen kregen we een extra kaartje en ging pap dus mee. Hij stond de hele wedstrijd in de regen wat ervoor zorgde dat dit dus ook direct de eerste en de laatste keer was dat hij mee ging naar VVV.’’

Familie In ’t Zandt zit al jaren op hun vaste plek op de Zuidtribune, vak Z6. Het bezoek aan VVV is voor de familie meer dan alleen 90 minuten voetbal. “De mensen om ons heen zitten er ook al jaren. Ze hebben mijn dochters zien opgroeien en naast het voetbal bespreken we ook veel persoonlijke dingen. Het voelt dus als het ware als familie’’, aldus Truus. Anke en Loes beamen dit. Ze vullen aan: “Het voelt nooit ongemakkelijk om tussen al die mannen in het stadion te zitten.’’

Wanneer er begonnen wordt over de recente 0-13 nederlaag tegen Ajax reageren de dames stoïcijns: “Dat is absoluut geen dieptepunt in al die jaren. Natuurlijk knaagt het wel, maar een nederlaag met ruime cijfers tegen bijvoorbeeld RKC is veel erger’’, aldus Truus. Ze vonden het vooral jammer om de ploeg zo ten onder te zien gaan en waren er graag bij geweest om de spelers een hart onder de riem te steken. Anke vult aan: “Je zag de ploeg nu zo ’struggelen’ terwijl we er niks aan konden doen. Het was bijna zielig voor de spelers en dat deed ons wel pijn.’’

Naast de vele hoogtepunten hebben Anke en Loes wel ook een wedstrijd die écht pijn doet. De mogelijke kampioenswedstrijd op 17 april 2017 thuis tegen FC Emmen. Alles stond al klaar voor het kampioenschap, echter eindigde het duel in 0-0 en miste Clint Leemans een penalty. “Ze werden die wedstrijd dus nog géén kampioen.’’ Extra pijnlijk was het voor de familie omdat ze er die wedstrijd erna (uitwedstrijd tegen FC Eindhoven) in eerste instantie niet bij zouden kunnen zijn. Met wat moeite lukte het uiteindelijk toch om nog kaartjes te krijgen. “Doordat het zo’n kleine club is, zijn de lijntjes soms kort. Dat maakt het regelen van dingen toch net iets makkelijker en dat siert de club enorm!’’

Op de vraag of de familie In ’t Zandt er volgend jaar weer bij is zeggen de alledrie luid en duidelijk: “Jazeker, volgend jaar zijn we er weer alledrie bij om de club te steunen. Ze hebben het hard nodig!’’

mf2