Menu

Mark Luijpers voelt zich prima thuis

dinsdag 24 maart 2020

Mark Luijpers voelt zich prima thuis in Noord-Limburg
De 49-jarige Mark Luijpers, assistent-trainer bij VVV-Venlo, is geboren in het zuiden van de provincie in Cadier en Keer en is daar nog altijd woonachtig, samen met zijn eega Mandy en beide dochters Loïs ( 18 ) en Lynn ( 16 ). Mark is al z8ijn hele leven actief in de voetballerij, zijn dochters hebben gekozen voor het hockey. De jongste dochter Lynn speelt voor haar plezier bij de plaatselijke hockeyclub Hockeer, maar de oudste dochter Loïs is wel een beetje in de voetsporen van haar vader gestapt. Zij speelt op een behoorlijk hoog niveau bij HV Weert.

Hockey
“Ja, naast het voetbal heb ik mijn handen vol met het sporten van mijn dochters. Door de week train ik een of twee avonden in de week het team van mijn jongste dochter en twee of drie avonden assisteer ik bij de training van mijn oudste dochter. In het weekend komt daar vaak ook nog de coaching bij. Vooral in de jeugd speelde Loïs op een hoog niveau, met haar team speelde zij in de landelijke competitie en ze werden twee keer tweede van Nederland. Nu speelt zij in het eerste team van HV Weert. Mijn weekend is naast het voetbal dan ook goed gevuld met hockey en leg ik de nodige kilometers af. Maar het is natuurlijk mooi om te zien hoe zij presteren.”

VV Keer
Negen jaar was Mark toen hij begon te voetballen bij de plaatselijke trots VV Keer. Daarna speelde hij twee seizoenen bij RKSV Heer en op 15-jarige leeftijd kwam hij bij Roda JC waar hij in de B en A-jeugd speelde. Hij was zeventien toen hij zijn debuut maakte in het eerste team. “Ik mocht invallen thuis tegen Feyenoord. Ik weet het nog goed, de legendarische spits Huub Smeets werd gewisseld. Trainer Jan Reker voerde wat verschuivingen door en ik speelde als linkshalf. Rekers wilde mij graag voor vast bij de selectie hebben, maar mijn ouders wilden dat ik eerst de HAVO afmaakte. En gelijk hadden ze, al voetbalde ik natuurlijk liever in het eerste.”

Knieblessure
“In totaal heb ik zestien seizoenen gespeeld in het eerste team van Roda JC. Soms als linksback, maar meestal centraal achterin. In het seizoen 1995|96 raakte ik zwaar geblesseerd aan mijn knie. Ik was al bijna afgeschreven als voetballer, maar ik knokte mij terug. Ik heb een half jaar gerevalideerd in Zeist. Onder trainer Martin Jol kreeg ik geen basisplaats en ben ik een jaar uitgeleend aan MVV om weer op niveau te komen. Sef Vergoossen was daar technisch directeur en zou het seizoen daarna trainer van Roda JC worden. Hij zag het niet meer zitten in mij, maar ik was eigenwijs en kon er niet tegen dat het blijkbaar allemaal een beetje bekonkeld was en daarom wilde ik perse terug naar Roda. Later is alles weer goed gekomen met Sef, ik kreeg een vaste basisplaats en werd zelfs aanvoerder.”

UEFA-cup
“In het seizoen 2002|03 speelden we met Roda JC om de UEFA-cup tegen AC Milan. Ik scoorde in Milaan in het grote San Siro-stadion de winnende treffer, 0-1, een geweldige ervaring. De grote Ancelotti was daar toen trainer en hij zat op de schopstoel als zij zouden verliezen. In Kerkrade won AC Milan echter met 1-0 en dus moesten we strafschoppen nemen. Wij misten drie strafschoppen en ik was ook een van de ongelukkige. Daarmee was de droom uit. In 2005 ben ik gestopt bij Roda JC. Ik was 34 jaar en kreeg weer meer knieklachten. Ik was van jongs af aan supporter van MVV en daar heb ik toen nog twee seizoenen gespeeld in de Eerste Divisie.”

Trainersloopbaan
“Ik had bij Roda een ‘contract voor het leven’, voor wat het waard is en ik kon daar aan de slag als hersteltrainer en later als assistent-trainer. Raymond  Atteveld was daar toen hoofdtrainer. Met hem en later ook met Harm van Veldhoven heb ik bijzonder prettig samengewerkt. Daarna werd het daar steeds onrustiger. Ruud Brood kwam, maar werd in de winterstop al vervangen door Jon Dahl Tomasson. Overigens kon ik met hen ook goed overweg. Maar het dieptepunt voor mij was in 2014. Op de eerste dag van het nieuwe seizoen, ik had al kennis gemaakt met enkele nieuwe spelers, werd ik ontslagen. De nieuwe trainer René Trost wilde niet met mij samenwerken. Na vijfentwintig jaar werd ik aan de kant gezet. Een heel vervelende situatie.”

India
“Gelukkig belde Harm van Veldhoven mij kort daarna of ik mee naar India ging. De voetbalbond daar wilde een Superliga met acht teams opzetten en de club waar wij toen kwamen had een samenwerkingsverband met Feyenoord. Allerlei grote voetbalnamen als Alessandro Del Piero werden er ingevlogen. Wij namen ook Mads Juncker en Morton Skouba van Roda JC mee. We hadden een leuke groep en woonden in Delhi in een prachtig hotel, maar het was vreselijk om te zien hoe groot het verschil was tussen arm en rijk. Het vuilnis werd gewoon op straat gedumpt en daar tussen zochten de koeien, honden en daklozen nog wat voedsel. De competitie duurde vijf maanden, het was een leerzame periode.”

Verlossend telefoontje
“Daarna heb ik een jaar niets gedaan en toen kwam het verlossende telefoontje van Marco Bogers. Het eerste gesprek met Maurice Steijn en Jay Driessen was direct supergoed. Het klikte gelijk. Bij Roda JC was het de laatste jaren een en al achterdocht. Niemand vertrouwde elkaar. Ze zeggen wel eens ‘ik kwam hier in een warm bad’, maar hier bij VVV voelde dat echt zo. Die tijden heb ik bij Roda JC ook meegemaakt toen we nog op Kaalheide speelden in de tijd van Pickee en Hendriks. Er waren toen nog korte lijnen zoals hier bij VVV. Wij kunnen als staf altijd terecht bij Marco Bogers en Stan Valckx en ook de samenwerking met de rest van het personeel is voortreffelijk. Toen Roda verkaste naar het nieuwe stadion groeide alles uit elkaar. En het resultaat is er naar...”

Mindere start
Dit seizoen kende een niet zo goede start. De altijd bescheiden Mark miste zijn maatjes Maurice Steijn en Jay Driessen waarmee hij vier seizoenen prima had samengewerkt. Zij vertrokken kort voor het nieuwe seizoen naar Al Wahda in de Verenigde Arabische Emiraten. Het was een geluk bij een ongeluk dat beiden al na een paar wedstrijden werden ontslagen. en zijn maatje Jay keerde terug naar VVV-Venlo. Samen met hoofdtrainer Hans de Koning en de rest van de technische en medische staf vormen zij nu een prima team, dat plezier uitstraalt. Zij zijn er in geslaagd de selectie weer het nodige vertrouwen te geven, met onder meer als resultaat dat de ploeg tot aan de laatste wedstrijd tegen FC Emmen dit jaar al zeven wedstrijden op rij ongeslagen was.

Goed gevoel
“Ik voel mij hier in Noord-Limburg prima op mijn plek. Ik hoef niet zo nodig op de voorgrond te staan, dat had ik als voetballer ook niet. Ik werk graag in de luwte en wil graag een steentje bijdragen aan het succes van deze club. Ik heb verleden seizoen de cursus TC 1 met succes afgerond en de club waardeert mijn werk. Mijn contract is met drie jaar verlengd, dat geeft mij een goed gevoel.”

 

mf2