Menu

Weer normaal leven mét structuur

zaterdag 15 augustus 2020

Het project VVV TransferKracht leidt mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt naar een werkplek. Dit project van VVV-Venlo én de VVV Foundation, in samenwerking met Tempo Team Activeerkracht en de zeven regiogemeenten, is gestart in november 2019 en loopt nu ruim driekwart jaar. Momenteel vindt, vanwege de tussenliggende Coronaperiode, de afronding van het eerste en tweede traject plaats. Daarnaast worden kandidaten geworven voor het derde traject, dat in september 2020 van start gaat.

Middels interviews met enkele deelnemers proberen we een beeld te schetsen van hetgeen het project VVV TransferKracht kan betekenen voor een deelnemer. In de eerste editie: Tamara Ronge ( 28 jaar) uit Venlo.

Het is de eerste keer in haar leven dat ze aanschuift voor een interview. Tamara Ronge, deelneemster aan het allereerste VVV TransferKracht-traject. Ze heeft één dochter Amy ( 5 ) en woont in Venlo, alleen. “M’n vriend woont in Brabant”, antwoordt ze. “Zelf woon ik nu drie jaar in Venlo Oost. Wat ik doe? Op dit moment vrij weinig… [haha]. Ja, m’n huishouden. En ik vind het leuk om thuis te knutselen en bezig te zijn. Ga ik m’n balkon aanpassen of meubels verven. Sinds kort skeeler ik ook met m’n dochter.”

Tamara was één van de eerste deelneemsters aan het project VVV TransferKracht.  “Ik ben gestart in november. Ja, het was ook wel nodig dat ik structuur in m’n leven kreeg. Toen ik 12 jaar was ben ik verhuisd van Maastricht naar Belfeld. Na de middelbare school ging ik naar de kappersopleiding. Dat duurde één jaar. Helaas mocht ik niet naar m’n tweede jaar. De praktijk was allemaal prima. Maarja, theorie moet ook blijven hangen. Dat lukte maar moeilijk. Toen ik van school moest, ik was 16 of 17 jaar, begon de ellende. Het is echt belachelijk hoe snel het daarna de verkeerde kant uit ging met me…”.

Qua opleiding was er geen vervolg voor Tamara. “Ik heb niks meer gedaan. Beetje rondgezworven. Ik woonde toen inmiddels in Roermond. Toen ik net twee maanden 19 was, zat ik ineens vast…” Tamara bracht zeven maanden door in een penitentiaire inrichting. “Daardoor heb ik best wel een groot gat in m’n CV. Na die zeven maanden kwam ik terecht in Exodus in Blerick, een ex-gedetineerdenhuis. Daar heb ik 1,5 jaar gewoond. Doel was om weer te re-integreren.” Onderdeel van het re-integratietraject was het vinden van werk middels een coach. “Mijn eerste job na dit alles was bij ‘The Seventies’, een café op De Parade in Venlo. Toen mijn contract daar na 1,5 jaar niet werd verlengd, ben ik weer terug naar Roermond gegaan.  Na een tijdje raakte ik zwanger. Ik besloot daarnaast weg te gaan uit Roermond en heb vervolgens twee jaar in Brabant gewoond. Je merkt: Ik heb een gecompliceerd leven gehad tot nu toe. Veel woonplekken gehad, niet echt ‘werk-werk’, alleen vrijwilligerswerk en re-integratietrajecten.”

Achteraf heeft Tamara wel spijt van de keuzes die ze destijds heeft gemaakt. “Absoluut! Toen ik 20 jaar was, dacht ik al: joh ik ben volwassen. Ik weet echt wel wat er speelt in de wereld. Dat heb ik altijd gedacht. Pas sinds de geboorte van m’n dochter, besef ik me echter dat ik nog steeds iedere dag leer. Als ik toen wist wat ik nu weet, zou ik willen dat ik het anders had gedaan. Want dan had ik bepaalde keuzes écht niet gemaakt... Maar dat is allemaal achteraf. Want ik heb echt wel lang in de ellende gezeten.”

Toen ze weer in Venlo kwam wonen en een uitkering aanvroeg, kreeg Tamara vanuit de Gemeente Venlo Marloes Wijhers aangewezen als coach. “Om je uitkering te behouden moet je uiteraard solliciteren. Daar ben ik altijd een beetje onderuit gekomen, om het zo maar te zeggen. Begrijp me niet verkeerd, ik heb me wel altijd ingezet voor re-integratietrajecten en vrijwilligerswerk. Het was dus écht niet omdat ik er onderuit wilde komen, maar omdat ik er in die periode psychisch helemaal doorheen zat. Het was gewoon niet de juiste periode. Marloes heeft daar altijd rekening mee gehouden. Maar ik moest uiteindelijk wel iets gaan doen. Ik ben toen gestart op een activeringsplek. In een winkel waar ik meubels opknapte.”

Tijdens de gesprekken met Marloes kwam het inzicht. Tamara: “Ik heb goede gesprekken met Marloes gehad. Zij was het ook die deelname aan VVV TransferKracht opperde. Ze zei: ‘Tamara, je bewijst op je activeringsplek dat je klaar bent voor je volgende stap naar werk. Ik heb iets voor je.’ Ik had al zo lang niet gewerkt. Zes of zeven jaar niet. Ik dacht: ‘ik ben het ook gewoon beu! Ik wil weer aan de slag’. Ik had vanaf toen iets om naar uit te kijken en dat zorgde ervoor dat ik sindsdien beter in m’n vel zit.”

En zo kwam ze terecht in het stadion van VVV-Venlo bij het project VVV TransferKracht. “Eerlijk gezegd had Marloes destijds ook nog niet helemaal een beeld van hoe het traject er precies uit ging zien. Ze wist wel dat het een traject met meerdere personen zou zijn. Dus ik ben gewoon gegaan. Mijn eerste indruk: een leuk traject! De combinatie van sport en spel is top. Je zit niet urenlang op je stoel een mapje in te vullen ofzo. En we hadden ook echt wel een leuk groepje, ondanks dat we allemaal zo verschillend waren.”

Maar wat maakt TransferKracht dan zo uniek? “Ik ben niet echt van het rennen en sporten. Maar ik vind vooral de snelheidsspelletjes binnen het traject leuk. Dat wedstrijdelement in teamverband. Het is een project vanuit de Gemeenten en Tempo Team, maar omdat het in samenwerking is met VVV-Venlo wordt het hier in het stadion gehouden. Maar ook echt: je krijgt een tenue aan, je komt bij elkaar in een elftal. Het is net als bij voetbal. Je hebt tóch die teamspirit enzo. Dat biedt iets extra’s. Heel iets anders dan een bijeenkomst in een wijkgebouwtje bijvoorbeeld. Extra inspiratievol en indrukwekkender. Ik zeg je eerlijk: ik had van tevoren niks met voetbal. Voor het laatst was ik hier geweest met school in groep 7. Dus ik ben helemaal geen voetbalfan. Maar toch raakte ik ervan onder de indruk. Het is wel echt een mooi gebouw en als die jongens van VVV-Venlo hier aan het trainen zijn, ga je toch wel even kijken. Dat maakt het traject uniek en leuk.”

Maar uniek en leuk is uiteraard niet alleen maar de insteek van het project. “Mensen zoals ik hebben er ook echt wel baat bij als ze dit traject volgen. Louis en Gwenn, de Transfercoaches, hebben directe lijntjes met uitzendbureaus en bedrijven. Zij kunnen je makkelijker aan het werk helpen. En al helemaal als je iemand bent zoals ik! Iemand die lang niet gewerkt heeft. Probeer dan zelf maar eens werk te vinden… En nu in Coronatijd al helemaal!”

“En het deed ook wel iets met me. Onderdeel uitmaken van een team. In dat stadion, meteen een VVV-tenue aan. Dat vond ik wel heel tof. Mede daardoor heb ik me er altijd ervoor ingezet en ben ik iedere bijeenkomst gekomen. Ergens vind ik het wel jammer dat dit afgelopen is. Het was natuurlijk vaste prik: dinsdag en donderdag. Wordt toch een vaste structuur. En ik heb er zeker wel nieuwe sociale contacten opgedaan.”

Wat betreft de inhoud van de lessen stak Tamara er naar eigen zeggen ook het nodige van op: “Ik ben nog steeds bijvoorbeeld kei trots op m’n CV die ik gemaakt heb. Zelfs m’n opa heeft ‘m nagemaakt, haha! Maar van belang is dat je het wél zelf wil! Ik raakte geïnteresseerd, zeker ook door de manier waarop Louis het bracht. We kregen les volgens een methode en met een themaklapper. Sommige opdrachten waren écht moeilijk en uitdagend.”

In wat ze er écht uit haalt en waar ze van heeft geleerd is, is ze duidelijk: “Mijn persoonlijke kwaliteiten achterhalen en die ook inzetten. Waar ben je goed in of minder goed? Hoe ga je naar een werkgever toe? Wat vertel je niet en wat vertel je wel? Dat is heel belangrijk. Net als goede research doen naar het bedrijf. Het is belangrijk dat je interesse toont in waar je op gesprek gaat. VVV TransferKracht heeft me een inzicht gegeven in hoe ik beter voorbereid op zoek naar werk kan gaan.”

En voor Tamara is het allemaal niet voor niks geweest. “Klopt! Ik heb een 20-urencontract bij Subway getekend. Ik mag maandag 24 augustus starten!” Op de vraag of dat aan TransferKracht te danken is, antwoord ze: “Ik heb de vacature gezien in januari. Heb ze toen meteen gebeld en mocht op gesprek komen. Louis heeft me gemotiveerd en voorbereid op het gesprek. Hij gaf aan ’ga er gewoon heen en doe alsof je gewoon een gesprek hebt met mij’. En dat heb ik gedaan. Op dat gebied is de rol van, in dit geval Louis als Transfercoach, een hele waardevolle rol. Voor mij persoonlijk was dat heel belangrijk! Het geeft een goed gevoel en vertrouwen dat ze hun stinkende best doen om jou aan het werk te krijgen. Dat gevoel heb ik nog nooit eerder zo sterk gehad. Dit is dus echt wel onderscheidend en bijzonder. Wij zijn mensen met een diepere achtergrond. Dan moet je daar echt feeling voor hebben. ‘We as broken people’… Wij hebben toch wel moeite met vertrouwen.”

Ook praktisch gezien had Tamara tijdens haar sollicitatie wat aan hetgeen ze geleerd had. “In voorbereiding op én tijdens dat gesprek heb ik wel wat dingen kunnen gebruiken die ik tijdens de ‘Activeerlessen’ heb geleerd ja. Uiteindelijk ben ik het toen helaas niet geworden. De andere kandidaat had namelijk al Subwayervaring. Maar in juni werd ik teruggebeld. Ze zochten opnieuw iemand en ze hadden m’n CV bewaard. Ze gaven aan dat ze super tevreden waren over mijn eerdere sollicitatie. Nu mag ik na de schoolvakantie beginnen!”

Tamara kan haar geluk niet op met haar nieuwe job. “Oh ik ben zo blij dat ik eindelijk weer kan gaan werken. Weer een normaal leven en weer structuur erin krijgen. Ik heb zin om dat weer op te pakken! Gewoon lekker werken hele dag. Kind naar school. Thuiskomen, boodschappen doen, koken, poetsen, op de bank zitten en naar bed. Hoe drukker ik het daar ook mee krijg, het biedt wel enorm veel meer rust in m’n hoofd, want ik heb gewoon veel meer structuur. Ik zie het leven nu heel normaal voor me…!”

Op de vraag naar wat ze potentiële kandidaten voor het project VVV TransferKracht zou willen meegeven, heeft Tamara een duidelijk antwoord: “Tegen die kandidaten zou ik zegen: zet je in! Heeft je coach je opgegeven en heb je geen zin? Stop ermee! Want dan doe je de TransferCoach én andere gemotiveerde kandidaten tekort. Je belast anderen ermee. Maar dan moet wel je uitkering stop worden gezet vind ik. Het ligt écht aan jezelf en hoe je erin staat. Zelf willen inzien dat het beter is. Er zijn mensen die 80 uur in de week werken. Hoe kun je nu géén zin hebben om te werken? Het kan je leven positief veranderen. Gewoon doen en jezelf ertoe zetten!”

mf2